ԻՄ ՁՄԵՌԱՅԻՆ ԱՐՁԱԿՈՒՐԴՆԵՐԻ ՄԱՍԻՆ

 

 

Реклама

Ինչու ծառը իր վրա տերև ունի

Շատ տարիներ առաջ լինում է մեկ ծառ, որի անուն է խնձորի ծառ։ Այդ ծառի վրա խնձորները ավելի շատ էին քան տերևնրը։ Այդ ծառը ուզում էր որ նրա վրա աճեր շատ-շատ ծաղիկներ։ ԵՎ գարունը նրա վրա սկսում է աճել ծաղիկներ։ Նա շատ էր ուրախացել, բայց նա շոքից մեռնում էր։ Նա հասկացավ, որ ավելի լավ է նրա վրա աճի շատ տերևներ և խնձորներ։

 

մայրենի 19,12,2017

Ռոբոտ X: Պատրաստել ենք ձնեմարդ։

Ինչպես տանը  այնպես էլ դպրոցում,մենք պատրաստվում ենք, ամանօրին։Օրինակ ռօբօտ X-ում մենք պատրաստել ենք,ձնեմարդ։Մեր ձնեմարդը աչքերից,բերանից և քթից արձակում է լույսեր։Մենք շատ ժամանակ ծախսեցինք ձնեմարդ պատրաստելու համար,բայց արդյունքը արժեր։Սկզբում մենք մետաղալարերը կլորացրինք միացրինք և դրա վրա փչեցինք,շինարարական փրփուր։Ձնե մարդու վրա տեղադրեցին աչքեր,գլխարկ,բերան,քիթ և նվագարկիչներ։Մենք ծրագրվորեցինք մեր ձնե մարդուն,իսկ արդյունքը ներքևում։

Իմ ընթերցանության ոճը

Իմ ընդերցարանության ոճը

Ինձ համար գիրքը այդքան կարևոր բան չէ, երբ ես սկսում եմ գիրք կարդալ, միշտ հանդիպում եմ անծանոթ բառերի, այդ անծանոթ բառերը գտնում եմ բառարանով կամ հարցնում եմ իմ ընտանիքի անդամներին։ Երբ ես գիրք եմ կարդում չեմ հասկանում իմաստը, ես պետք է երեք անգամ կարդամ այդ գիրքը, որպեսզի իմաստը հասկանամ։ Գիրքը կարդալիս հաց ուտելու ախորժակս կորում է և սկսում եմ քնել։ Գիրքը կարդալիս ծանոթանում եմ նոր հերոսների հետ։ Ես շատ եմ սիրում կարդալ հեքիաթներ կամ բանաստեղծություններ։ Ես շատ քիչ եմ կարդում պատմություներ, որովհետև այնտեղ կան շատ անծանոթ անուններ պետք է բոլորից հարցնել, իմանալ, օրերով կարդալ, որ իմանալ այդ գրքի իմաստը։Ես գրքեր կարդում եմ ոչ թե ամեն օր, այլ ամսական 10-17 հեքիաթ կամ բանաստեղծություն։ Բա ոնց համ սովոր եմ համ կարդամ, իմ կարծիքով գիրքը միայն բան է սովորեցնում։Իսկ ես շատ եմ սիրում գնալ դպրոց, ոնցեմ կարդալու։ Մեկ անգամ գիրք էի կարդում և իմ մայրիկը կանչեց հաց ուտելու, ես նրան ասացի, որ ախորժակ չունեմ։ Մմայրիկս եկավ և ասաց, որ գիրքը դնեմ մյուս օր շարունակեմ, ես ել ասաց, որ դնեմ սեղանին գամ։ Երբ հեքիաթը վերջացնում եմ սկսում եմ հոգնել և իմ մայրիկը ասում է․

-դիր մի կողմ այդ գիրքը և գնա խաղա եղբորտ հետ։ Ես նրան ասում եմ․

-լավ դնեմ գամ։ Ես դնում եմ մի կողմ և հոգնած գնում եղբորս հետ խաղում, բայց մի երկու րոպե անց աշխուժանում եմ և սկսում եմ ավելի աշխուժ խաղալ։

Մայրենի:Տնային աշխատանք։ Սեբաստացու ընթերցանության ոճը

 

Երբ գիրք մը սկսէր կարդալ, ձեռքէ չէր թողուր, մինչեւ որ չաւարտէր ամբողջ-երբ գիքը սկսում էր կարդալ, գիրքը չեր փակում, մինչև չավարտեր։

 

 Սեբաստացու ընթերցանության ոճը

Անոր անխոնջ ընթերցանութիւնն և ուսումնասիրելու ոճը, որոնց վրայ չեմ ուզեր բոլորովին լռութեամբ անցնիլ, կրնան օրինակ մը ըլլալ իրեն հասակակից պատանեաց: Երբ գիրք մը սկսէր կարդալ, ձեռքէ չէր թողուր, մինչեւ որ չաւարտէր ամբողջ և հասու չըլլար անոր բոլոր իմաստներուն, ոճով մը և կարգով մը կը կարդար, ոչ նման իրեն շատ հասակակիցներուն, որոնք գրքերու ստէպ փոփոխութեամբ կուզեն անցնել իրենց ձանձրույթը: Երբ խրթին բառի կամ իմաստի մը հանդիպէր, առանց քննելու չէր անցներ  և ոչ ալ երկար ժամանակ  կը կենար վրան, այլ առանձին տետրի մէջ կը նշանակէր, որ յետոյ նոյն գրքին լուսաւոր տեղեաց հետ բաղդատելով հասկնար կամ գիտնական անձանց հարցնելով տեղեկանար: Անոր ընթերցանութեան չափ չկար. ոչ միայն սենեկին մէջ, այլ նաեւ դուրսը, պարտեզին մէջ, ճանապարհորդելու ժամանակ հետիոտն կամ գրաստի վրայ, միշտ ձեռքը գիրք մը ունէր: Ոչ մէկ առարկայ կամ զբաղումն կարող  չէր ցրումն պատճառել անոր կամ ետ կեցնել զինքն ընթերցումէն: Եղան օրեր՝ որ առանց ուտելու անցուց, գրքերու մէջ ընկղմած բոլորովին: Գեղեցիկ և յարմար օրինակները կամ վկայութիւնները միտքը կը պահէր, մեծ յիշողութեան տէր ըլլալով, կամ առանձին թղթիկներու վրայ կը նշանակէր, որով երբ հարկ ըլլար քարոզ տալ կամ հոգեւոր բանի մը վրայ խոսիլ, միշտ պատրաստ ունէր կարեւոր նյութերը: Յիշողութեան հետ՝ սուր անդրադարձութիւն մը ալ ունէր, արթուն և ըմբռնող միտք մը, որ ոչ միայն գրութեանց՝ այլ և գործերուն մէջ կերեւի:

 

 

The magic paintbrush

Rose loved drawing. She was very poor and didn’t
have pens or pencils. She drew pictures in the
sand with sticks. One day, an old woman saw
Rose and said, ‘Hello! Here’s a paintbrush and
some paper for you.’
‘Thank you!’ smiled Rose. She was so happy. ‘Hmmm, what can I paint?’
she thought. She looked around and saw a duck on the pond. ‘I know! I’ll
paint a duck!’
So she did. Suddenly, the duck flew off the paper and onto the pond.
‘Wow!’ she said. ‘A magic paintbrush!’
Rose was a very kind girl and she painted pictures for everyone in her
village. She painted a cow for the farmer, pencils for the teacher and
toys for all the children.
The king heard about the magic paintbrush and sent a soldier to find
Rose. ‘Come with me,’ said the soldier. ‘The king wants you to paint
some money for him.’
‘But he’s already rich,’ said Rose. ‘I only paint to help poor people.’
But the nasty soldier took Rose to the king. ‘Paint me a tree with lots of
money on it,’ he shouted.
Rose was brave and said, ‘No!’ So the king sent her to prison. But Rose
painted a key for the door and a horse to help her escape. The king
chased after her. So she painted a big hole, and splat! The king fell in.
Today, Rose only uses her magic paintbrush to help people who really,
really need help.

  1. She was very rich-She was very poor.

An old woman gave Rose a magic pencil-An old woman gave Rose a magic paintbrush and paper.

First, she painted a cat-First, she painted a duck.

She painted lots of things to help the people in her family-She painted lots of things to help the people in her village.

The king wanted Rose to paint a tree with apples-The king wanted Rose to paint a tree with money.

The king sent Rose to school because she wouldn’t help-The king sent Rose to prison because she wouldn’t help.

She painted a key and a car to escape-She painted a key and a horse to escape.

The king chased after Rose but she painted a wall-The king chased after Rose but she painted a hole and splat.

Today, Rose only paints things to help herself- Today, Rose only paints things to help people.

 

  1. Don’t be greedy and be kind to others.

 

  1. If I had a magic paintbrush I would paint a blue sky. I would paint very kind, clever and healthy people. I like cars very much and I would paint a big and nice car. For people I would paint a peaceful world.

vido

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Մխիթար Սեբաստացի

1676 թվականին, Սեբաստիա քաղաքում, Պետրոսի և Շահրիստանի ընտանիքում ծնվում է մի տղա որին կոչում են Մանուկ :Դեռ վաղ տարիքից Մանուկը երազում էր դառնալ քահանա : Նա գտնում է մի ընկեր, որի հետ փախնում  է  դեպի լեռները  և  ապրում որպես  ճգնավորներ :Մանուկի ծնողները գտնում են նրան, տանում տուն: Դեռ մանկուց նա շփվում էր վանակաների հետ և շատ բան սովորում նրանցից: Նա սովորել է Կարինի, Սեվանի և Էջմիածնի  վանքերում:1691 թվականին վանքում ստանալով սարկավակի աստիճան, նա փոխում է իր անունը և դնում Մխիթար: 1696 թ.-ին ձեռնադրվել է կուսակրոն քահանա: 1699թ.-ին ստացել է վարդապետական  գավազան: 1701թ. Կոստանդնուպոլսում  հիմնադրել է  միաբանություն: 1712թ. Հռոմի պապը Սեբաստացուն  շնորհել է աբբահով կոչում : Խուսափելով Թուրքական հարձակումներից  1715թ. –ին  նա միաբանությունը տեղափոխում է Վենետիկ: Այնտեղ Սեբաստացին կառուցել է դպրոց, եկեղեցի: Սուրբ Ղազարում Սեբաստացին կատարել է թարգմանություններ, հրատալակեր գրքեր: Նրա մահվանից հետո միաբանությունը կոչել են նրա անունով-Մխիթարյան միաբանություն: Նրա անունով է կոչվում <<ՄԽԻԹԱՐ ՍԵԲԱՍՏԱՑԻ>> կրթահամալիրը:Безымянный